Նախաբան

Մեր հասարակության մեջ ամբողջությաբ և անհատապես մեր կրթական համակարգի համար ժամանակը եկել է դադարել խաղալ հաղթոների և պարտվողների խաղը մեր մանկական գիտակցությունների, սրտերի և ապագա էկոնոմիկայի հետ:

Մեր դպրոցային ուսուցման ժամանակ մեզնից շատերը կենտրոնացած ոչ թե կրթական համակարգի վրա, այլ ինքնահեռացման վրա. և այդպիսի գործերի շարանը ցավոք պահպանվել է մինչ այսօր:

Մեր մեջ ամեն լավ բաները զարգացնելւ տեղը, համակարգը մեզ ստիպում է դիմակայել միմիյանց դաժան պայքարում, որում գոյատեվում են միայն նրարք, ում համարում են ամենահարմարեցվածը: Այդ համակարգում մեզանից 15% քիչը կարող են հաղթողներ լինել: Մնացածը զգում են աննդհատ իրենց նշանակության փոքրացման զգացմունքը:

Վստահ լինելու տեղը, որ ստացած իմացությունները կօգնեն հասցնել կյաքնում, մեզնից շատերը դպրոցի պատերից դուրսեն գալիս հաշմանդամ և տանջված: Եվ ինչն է ավելի վատ, որ մեզնից շատերը պատրաստ չեն կյանքի փորձություններին: Իրո՛ք մենք կուզեինք շարունեակել այդպիսի պահելաձևի մոդել մեր երեխաների և հաջորդ սերունդի համար:

Реклама